Oczyszczanie organizmu Dieta i odchudzanie Odkwaszanie organizmu Przy Pasożytach Przy Boreliozie przy Candida przy Cholesterolu Skóra, włosy, paznokcie Odporność i wzmocnienie Poprawa nastroju Aromaterapia Profilaktyka Produkty Ojca Grzegorza Produkty Bonifraterskie Zioła Ojca Klimuszki Herbarium św. 82,50 zł. ( 1 kg = 1 178,57 zł ) +. Do koszyka. ZIELE KRWAWNIKA SIEKANE 70g. Krwawnik (łac. Acillesa millefolium) szczególnie polecany jest osobom, które w niedalekiej przyszłości będą poddawane operacjom. Zażywanie ziela krwawnika pomoże przygotować organizm do ingerencji operacyjnej oraz stymuluje komórki do szybkiej regeneracji. Święta Hildegarda z Bingen w jednym ze swoich dzieł, Liber Vitae Meritorum, podaje 35 pozytywnych postaw życiowych i tyleż samo odpowiadających im negatywnych (w nomenklaturze św. Hildegardy nazywanych cnotami i wadami). Negatywne postawy uniemożliwiają, a pozytywne pomagają utrzymać nie tylko duszę lecz także i ciało w stanie Koper włoski zawiera duże ilości związków działających antyoksydacyjnie, czyli redukujących procesy starzenia się komórek organizmu. Na tej podstawie można też stwierdzić, że koper włoski i ekstrakty z niego mogą być stosowane w chorobach przebiegających z odczynami zapalnymi. Okazuje się też, że ekstrakty z fenkuła mogą Oczyszczanie organizmu z trucizn środowiskowych, niestrawionych resztek pokarmowych za pomocą upustu krwi, baniek, przyżegania i fizjoterapii. Oczyszczenie duszy z negatywnych uczuć, problemów, konfliktów dzięki dostrzeżeniu duchowych sił uzdrawiających podczas postu. Odbędziesz post przygotowany wg odpowiednich receptur z uwzględnieniem potrzeb Twojego organizmu na podstawie diagnostyki medyczno-dietetycznej. Wesprzesz ciało w odbudowie swojej odporności, oczyszczaniu, regeneracji wątroby, nerek, ukladu pokarmowego. Skonfrontujesz nauki Św. Hildegardy ze współczesną medycyną 5Xo1OZ2. Podstawą Hildegardowej nauki o człowieku jest przekonanie, że człowiek stanowi jedność duszy i ciała. Takie całościowe ujęcie człowieka przeciwstawia się z jednej strony platońskiej tezie, jakoby człowiek był duszą posługującą się ciałem, z drugiej zaś - postrzeganiu człowieka wyłącznie jako ciała, a duszy jedynie jako funkcji organizmu, a nie realnej rzeczywistości, nieśmiertelnego tchnienia Bożego. Według Hildegardy dusza jest siłą ożywiającą ciało, więc każda słabość duszy ma odzwierciedlenie w słabości fizycznej. Jednocześnie silne ciało pozwala rozkwitać duszy. Materialne składniki zdrowia, tj. produkty spożywcze, człowiek czerpie z przyrody. Od Boga zaś bierze zdrowie duszy. Gdy dusza z jakichś powodów słabnie, siła uzdrawiania, będąca miłością i życiem, może zostać podarowana człowiekowi przez Boga. W ten sposób dochodzą dwa kolejne „elementy” zdrowia człowieka: wszechświat oraz Bóg. Zdrowie jest więc u Hildegardy swoistą równowagą cielesno-duchową uwarunkowaną harmonią w relacjach z wszechświatem i Bogiem. W tej teologicznej Hildegardowej perspektywie zdrowie oznacza szczęśliwe życie chrześcijańskie prowadzące do zbawienia. Zbawienie bowiem w istocie jest u Hildegardy celem nadrzędnym procesu dbania o zdrowie. Z dzieł św. Hildegardy poświęconych temu zagadnieniu odczytujemy współcześnie gotowy do zastosowania w codziennym życiu program zdrowia – plan prowadzący do przywrócenia lub zachowania zdrowia rozumianego jako cielesno-duchowa równowaga. Ten program jest dziś równie aktualny jak kiedyś i aktualny pozostanie zawsze, bo opiera się na prawdach niezmiennych. Zawiera on bardzo szczegółowe wskazania dotyczące tego, jak „dobrze żyć”, uwzględniające i duchowość, i potrzeby cielesne człowieka. Uogólniając, możemy je krótko zawrzeć w pięciu kategoriach: 1. środki do życia - pokarm; 2. siła płynąca z Dzieła Stworzenia; 3. miara i rytm: ruch – odpoczynek; sen - czuwanie; 4. oczyszczanie organizmu; 5. rozwój duchowości. Wprowadzając w życie wszystkie wskazania, należy przede wszystkim kierować się ogólnie pojętym umiarem, a także znajomością sobie tylko właściwej miary, dla każdego człowieka innej. Uważna analiza nauk świętej pozwala wyłonić cztery fundamenty jej sposobu dbania o zdrowie: codzienną dietę, odpowiednie zabiegi, regularne posty (co wcale nie oznacza „częste”) oraz stosowanie naturalnych środków leczniczych w przypadku choroby. Komponowanie najlepszej dla siebie codziennej diety wymaga wiedzy o poszczególnych produktach spożywczych, którą Hildegarda zawarła w księgach Causae et curae oraz Physica. W odniesieniu do tych produktów stosujemy za Hildegardą pojęcie „subtelności” (subtilitet) dla oznaczenia ich specyficznych właściwości wpływania na człowieka. Subtelność produktu decyduje, czy staje się on dobrym budulcem, jest źródłem substancji energetycznych i prowadzi do uzdrowienia. „Właściwie jeść i pić“ oznacza kierowanie się tymi opisanymi przez świętą właściwościami przy wyborze produktów i komponowaniu posiłków. Podstawowymi produktami polecanymi przez Hildegardę są orkisz, nazywany przez nią „najlepszym ze wszystkich zbóż”, kasztany jadalne i koper włoski. Tylko substancje odżywcze z tych trzech produktów są według świętej z Bingen stuprocentowo przyswajalne przez ludzki organizm, stanowiąc doskonały budulec i zapewniając siłę do walki z każdą słabością. Szczególnie godne polecenia jest spożywanie orkiszu jako podstawy każdego głównego posiłku. Koper włoski natomiast nadaje się idealnie jako przyprawa do wielu potraw, podobnie jak polecane: bertram, galgant, lubczyk, macierzanka, pietruszka, gałka muszkatołowa, cebula, czosnek, szałwia, pieprz czarny oraz sól. Ciekawostką jest, że średniowieczna święta podkreślała korzystny wpływ odpowiedniego przyprawiania potraw, w tym solenia, na właściwe trawienie i przyswajanie składników odżywczych. Należy się przy tym kierować zasadą, że przyprawy mają jedynie poprawić naturalny smak potrawy, nie dominując jej. Te pokrótce opisane zasady programu zdrowia św. Hildegardy, realizowane z wiarą i szczerą chęcią dobrych zmian, czynią dostępnym każdemu z nas ideał życia w równowadze i harmonii. dr Alfreda Walkowska Stowarzyszenie Centrum św. Hildegardy w Polsce dr Alfreda Walkowska od 25 lat popularyzuje w naszym kraju i za granicą wiedzę o św. Hildegardzie z Bingen. W 2007r. założyła Polskie Centrum św. Hildegardy. Od 2015 roku stowarzyszenie wydaje kwartalnik „Hildegarda“, jest też współorganizatorem wielu wydarzeń związanych z upowszechnianiem dziedzictwa Świętej: wykładów, warsztatów, sesji naukowych, konferencji, rekolekcji z postem, pielgrzymek do Eibingen z udziałem w dorocznych uroczystościach wspomnienia liturgicznego św. Hildegardy i zwiedzaniem miejsc kultu. Stowarzyszenie pod kierunkiem dr Walkowskiej organizuje rekolekcje postne w klasztorze Benedyktynów w Tyńcu. Zainteresował Cię ten artykuł? Masz pytanie do autora? Napisz do nas tutaj Naturoterapię przez wieki praktykowali medycy będący często mnichami, których pragnieniem było wspieranie człowieka w ratowaniu duszy, mieszkającej w słabym ciele. Przede wszystkim ziołoterapia towarzyszyła klasztornym pomysłom na pomoc chorym. Skąd mnisi czerpali wiedzę o zdrowotnych właściwościach roślin? Wierzyli, że przyroda jest apteką Pana Boga i upewniali się w ich działaniu stosując je. Skupiając się jednak na medycynie św. Hildegardy, tak rozpowszechnionej w ostatnich dziesięcioleciach w Europie, wprost trudno nam uwierzyć, iż wszystkie księgi, które pozostawiła po sobie ta niemiecka święta, były, jak twierdzi, napisane z natchnienia Bożego. święta Hildegarda wielokrotnie podkreśla, że nie jest uczoną (indocta), a całą wiedzę, którą pozostawia w swoich księgach, uzyskała w widzeniach. Pragmatyzm człowieka XXI wieku nie jest w stanie objąć umysłem tej prawdy. Potrzebujemy badań naukowych, potrzebujemy potwierdzeń, potrzebujemy doświadczeń. A jednak naturoterapie płynące z medycyny żywieniowej, ziołowej i zabiegowej, a u św. Hildegardy również tej powiązanej z mocą leczniczą kamieni szlachetnych, stosowane przez ludzi, w jakiś sposób równoważą ich wnętrze i wpływają na zdrowie. O św. HILDEGARDZIE Św. Hildegarda została ogłoszona doktorem Kościoła Katolickiego 7 października 2012 roku. Ta benedyktyńska mniszka, mistyczka i wizjonerka, autorka prac teologicznych, medycznych, kosmologicznych, ziołoleczniczych, kompozytorka i poetka, otrzymała od Boga polecenie spisania wszystkiego co widzi, zgodnie z wolą Boga. POLECAMY DZIEŁA ŚW. HILDEGARDY TO: Scivias – Poznaj Drogi Boże; Physica – Przyrodolecznictwo; Cause et Curae – O przyczynach i leczeniu chorób; Liber Vitae Meritorum – Księga zasług życiowych (o odpowiedzialności człowieka); Liber Divinorum Operum – Księga dzieł Bożych (o świecie i człowieku). Holistyczne podstawy Medycyny św. Hildegardy Medycyna Hildegardy jest medycyną holistyczną, według której całościowe leczenie człowieka opiera się na czterech podstawach: obszarze boskim, kosmicznym, cielesnym i duchowym. Jedyną metodą prawdziwego uzdrowienia jest właściwe uporządkowanie tych elementów. Podstawą systemu medycznego Hildegardy była znana od wieków teoria czterech żywiołów, według której świat opiera się na podstawowych elementach: ogniu, powietrzu, wodzie i ziemi. Z nich została stworzona cała natura, w tym człowiek i są one ze sobą ściśle połączone w odpowiednich proporcjach. Harmonia i równowaga między współistniejącymi ze sobą podstawowymi elementami są gwarantami życia i zdrowia. W ludzkim ciele odpowiadają im cztery płyny ustrojowe (soki): krew, śluz, żółć i czarna żółć. Według Hildegardy nie ma chorób nieuleczalnych, ponieważ w przyrodzie znajduje się lekarstwo na każdą dolegliwość, a przemiana wewnętrzna leży w granicach możliwości każdego człowieka. W procesie zapobiegania chorobom i ich leczenia Hildegarda wyróżnia cztery filary, są to: dieta, środki lecznicze, zabiegi i posty. Dieta w tym systemie jest elementem najważniejszym. Najbardziej znamienne dla medycyny Hildegardy jest stawianie ponad wszelkimi zaleceniami ludzkiej indywidualności, odmienności i niepowtarzalności. Aby żyć w zgodzie z naturą i samym sobą, człowiek musi poznać swoją tzw. miarę i stosować ją przy wszystkich wskazanych przez Hildegardę filarach zdrowia, a więc właściwą dla siebie dawkę leków, właściwą ilość produktów spożywczych, porę i czas trwania postu. Ważnym zastrzeżeniem Hildegardy jest to, iż choroby nie można postrzegać w kategorii winy. Choroba nie jest karą za wady, lecz szansą daną człowiekowi od Boga na zmianę całego życia. Jest przejawem Bożej miłości dającej człowiekowi szansę powrotu do viriditas – życiodajnej siły. Program zdrowia Hildegardy opiera się na złotych regułach życia, których zastosowanie sprawia, że ciało otrzymuje to, co niezbędne do zachowania zdrowia i dobrego samopoczucia, a w przypadku choroby – do zlikwidowania fizycznych i duchowych uwarunkowań dolegliwości. PROGRAM ZDROWIA HILDEGARDY OPIERA SIĘ NA NASTĘPUJĄCYCH ZŁOTYCH REGUŁACH ŻYCIA: Właściwie jeść i pić; Czerpać energię życiową z czterech żywiołów świata; Zachować rozsądną równowagę między ruchem i spokojem, czyli pracą i odpoczynkiem; Odnaleźć naturalny rytm snu i czuwania jako równoważących się sił; Praktykować sztukę wydalania soków powodujących choroby; Podtrzymywać uzdrawiające siły duchowe poprzez pełnienie cnót chrześcijańskich. Zastosowanie tych nakazów sprawia, że ciało otrzymuje to, co niezbędne do zachowania zdrowia i dobrego samopoczucia, a w przypadku choroby – do zlikwidowania fizycznych i duchowych uwarunkowań dolegliwości. O temperamentach czyli podstawie diagnozowania w przedwiecznej medycynie W medycynie świętej Hildegardy spotykamy się z niezupełnie nowym, ale od nowa przedstawionym spojrzeniem na temperamenty człowieka, które mają ogromne znaczenie w zakresie predysponowania człowieka do zdrowia lub choroby, ale też do obrania prawidłowego dla siebie stylu życia. Dziś mówimy o genetycznych uwarunkowaniach, a jednak i genetyka płata nam figle. Kiedy zrozumiemy, że temperamenty mają znaczenie dla doboru odpowiedniego odżywiania, jak i zastosowania odpowiednich lekarstw ziołowych, to rozjaśni nam się kwestia dotycząca skuteczności diety i stosowanych lekarstw. Z Galena i AryStotelesa o teorii temperamentów Teoria humoralna – teoria temperamentów, powstała w starożytności, jej zalążki odnajdujemy w Corpus Hippocraticum (De diaeta; De natura hominis), następnie rozwijane są przez Arystotelesa (Problemata, Parva naturalia) i wreszcie przez Galena (130–200). Istotą tej teorii jest uznanie płynów, czyli soków ustrojowych (humorów) za podstawę powstania (względnie) trwałej kompozycji – temperamentum, które dalej powiązane jest z teorią tzw. elementów/żywiołów i ich jakości. Medycyna św. Hildeagrdy, podobnie do medycyny chińskiej skupia się na obserwacji przyrody i jej wpływie na nasze zdrowie. Płyny ustrojowe, o których mowa to: Krew (sanguis); Śluz (phlegma); Jasna żółć; Ciemna/czarna żołć (melina chole/atra bilis). Żywioły zaś to: Woda (aqua); Ogień (ignis); Ziemia (terra); Powietrze (aer). To Arystoteles pozostawia nam filozoficzną myśl dotyczącą przemiany i wpływu żywiołów na zdrowie i życie: „ powstawanie i niszczenie rzeczy ma być wynikiem łączenia się i rozłączania lub przeobrażania się tych elementów” (De gen. et corr. 329 a). Dalej Arystoteles podaje nam pewne jakości, tzw. odpowiedniki materii i formy, którym przypisuje też funkcjonalność dla ciała: Ciepło; Zimno; Wilgotność; Suchość. Ciepło – zimno to jakości czynne, a suchość – wilgotność to jakości bierne. Jak to odczytać? Jakości czynne są ożywcze, tworzą energię, jakości bierne, unieczynniają, zaburzają przepływ energii i przyczyniają się do powstawania chorób. Żywioły i jakości wg Arystotelesa łączą się w logiczne przynależne pary, gdzie każdy z żywiołów ma swoją jakość zarówno czynną jak i bierną. Ogień: ciepły – suchy; Powietrze: wilgotne – ciepłe; Woda: zimna – wilgotna; Ziemia: sucha – zimna. Dochodzimy wreszcie do przełożenia tych rozważań na podstawę ludzkiego zdrowia, bo w tej teorii płyny ustrojowe charakteryzują się poniższymi jakościami: Krew: wilgotna – ciepła; Śluz: zimny – wilgotny; Jasna żółć: ciepła – sucha; Ciemna żółć: sucha – zimna. Właściwa proporcja soków i jakości to krazja, niewłaściwa proporcja to dyskrazja/akrazja. Każdy organizm bowiem ma w sobie właściwą mieszaninę tych jakości i ta z nich, która góruje wpływa na charakterystykę temperamentu: Choleryczny (żółć jasna); Sangwiniczny (krew); Flegmatyczny (śluz); Melancholiczny (ciemna żółć). Co niezwykle ciekawe, to fakt, że owe elementy – temperamenty związane są z jakościami pór roku, w których to w organizmie człowieka mogły uzyskiwać przewagę stosownie do tych pór roku: Wiosna: wilgotna – ciepła/typ sangwiniczny; Lato: ciepłe – suche/typ choleryczny; Jesień: sucha – zimna/typ melancholiczny; Zima: zimna – wilgotna – typ flegmatyczny. Z tego właśnie obserwowania zachowań i wpływu pór roku, można było rozumieć jakiego charakteru patologie mogą towarzyszyć pewnym typom ludzi w odpowiednich porach roku. W medycynie św. Hildegardy to właśnie żywioły stanowią o zdrowiu i chorobie – harmonia żywiołów oraz soków ustrojowych (humory) stanowiła o zdrowiu człowieka. Choroba i leczenie w spojrzeniu św. Hildegardy Leczenie w medycynie św. Hildegardy zawsze rozpoczyna się od zmiany diety, w której charakterystyka jakości pożywienia ma dominujące znaczenie dla doprowadzenia do zrównoważenia soków ciała . Ponieważ z odpowiedniego pokarmu powstają płyny ustrojowe, to podając odpowiedni pokarm, przywracamy równowagę owych soków ustrojowych. Wiodącym zaleceniem jest powzięcie decyzji o przeprowadzeniu postu żywieniowego, by chore ciało mogło odciążyć się i wrócić do zdrowia. Powrót jednak do zdrowia nie zawsze jest tak prosty, by sama zmiana żywienia miała być dostateczną. Dlatego, przywracanie równowagi sokom ciała należy wzmacniać poprzez zastosowanie diety i odpowiednich środków leczniczych – lekarstw ziołowych. Podstawy żywienia u Hildegardy Dieta wg św. Hildegardy to dieta głównie orkiszowo-warzywno-owocowa. Orkisz będący podstawą każdego głównego posiłku, czyli śniadania, obiadu i kolacji odpowiada nowoczesnym trendom odżywiania się pożywieniem o niskim i średnim indeksie glikemicznym. Mleko i jego przetwory oraz mięso i produkty mięsne, traktowane w kuchni Hildegardy jedynie jako uzupełnienie jadłospisu, powinny być spożywane znacznie rzadziej i w ograniczonych ilościach. To dietetyka, która mówi o energii pożywienia poprzez określanie „subtelności” jego typów, czyli właściwości w zależności od tego jak wpływa ono na organizm. Pożywienie może mieć charakter: chłodny, ciepły, suchy, wilgotny i neutralny. „Orkisz jest najlepszym ze wszystkich zbóż. Ogrzewa, odżywia, wzmacnia i jest łagodniejszy od innych ziaren. Daje człowiekowi mocne mięśnie i zdrową krew, szczęśliwy umysł i pogodną duszę" ,,Physica 1131”, św. Hildegarda z Bingen Św. Hildegarda dzieli je na: ROZGRZEWAJĄCE ŚRODKI ŻYWNOŚCI, które winny królować w naszym codziennym żywieniu. Należą do nich: orkisz, koper włoski (fenkuł), jabłko, migdały, nieszpułka, marony (odmiana kasztanów jadalnych), daktyle, jelenina, cynamon, goździki, gałka muszkatołowa i kardamon. ROZPALAJĄCE ŚRODKI ŻYWNOŚCI to przede wszystkim: seler, owies, papryka, mięso wieprzowe, alkohol, kawa, tłuszcz, produkty pieczone i pokarmy smażone. CHŁODZĄCE ŚRODKI ŻYWNOŚCI to np. jęczmień, gruszki, maliny, soczewica, banan, pomidor, kurczak, jogurt, sałaty, surówki, wszelkie owoce południowe. Św. Hildegarda mówi: „są tacy ludzie, którzy są wstrzemięźliwi, kiedy chcą są skąpi i lubią jeść tłuste potrawy. Dlatego zbiera się u nich niebezpieczna flegma, gęsta i sucha, która nie jest wilgotna, lecz gorzka” (Cause et Curae). Wsłuchując się w jej niełatwe rozważania na temat zdrowia zaczynamy postrzegać żywność jako istotny czynnik utrzymania dobrego stanu zdrowia. Gdy w organizmie powstaje choroba, jest ona dla człowieka ostrzeżeniem, ale też szansą na zmianę w życiu, której efektem będzie rozpoczęcie procesu zdrowienia. Aby to zdrowie osiągnąć, św. Hildegarda proponuje zmianę diety, środki lecznicze takie jak posty i środki ziołowe, zastosowanie zabiegów z użyciem kamieni szlachetnych, okładów czy przystawianiem baniek, zrównoważenie aktywności fizycznej i odpoczynku oraz ćwiczenie się w cnotach. HzB: „Dobrze jest, kiedy spożywa go człowiek zdrowy, ponieważ bertram redukuje zgniliznę, pomnaża dobrą krew i rozjaśnia rozum. Ale również osobie chorej, która jest już prawie martwa bertram przywraca siły i nie pozostawia w człowieku niczego niestrawionym, lecz poprawia trawienie”. (Physica Wśród środków leczniczych wymienione są 2 podstawowe i wiodące przyprawy o niezwykle ważnych właściwościach prozdrowotnych, a jednymi z najszerzej rozpowszechnionych lekarstw ziołowych są nalewki przygotowywane przy użyciu wina. BERTRAM (łac. Anacyclus Pyrethrum) Odpowiada za przyswajanie witamin i składników odżywczych z pożywienia, zapobiega ich niedoborom. Wzmacnia i chroni system nerwowy przed toksynami i substancjami trującymi. Oczyszcza jelita z resztek pokarmu. Niweluje wysoki poziom czarnej żółci i zapobiega jej powstawaniu, przez co podnosi nastrój i wzmacnia pogodę ducha. Jest 70 odmian bertramu, ale tylko Anacyclus pyrethrum posiada tak silne właściowości lecznicze i odżywcze. Badania nad działaniem bertramu (3g/d w paru dawkach) na zahamowanie rozwoju AIDS i malarii w Zambii przedstawione w 2006 r w Konstancji. Galgant (łac. Alpinia officinarum) HzB: „Galgant jest ciepły i ma w sobie leczniczą siłę. Kto ma bóle serca lub się obawia, że z powodu serca zasłabnie, niech zje natychmiast odpowiednią ilość galgantu, a poczuje się lepiej. A jeśli ktoś ma w sobie silną gorączkę, to niech pije proszek z galgantu z wodą źródlaną, a on tę gorączkę ugasi.” (Physica Korzeń rośliny spokrewniony z imbirem. Ułatwia trawienie. Znosi skurcze żołądkowo-jelitowe. Poprawia pracę serca i krwioobieg. Zapobiega bólom serca i osłabieniu serca, zawrotom głowy, osłabieniu słuchu oraz udarom i zawałom serca. Zażyty doraźnie przy bólu serca natychmiast otwiera zwężone naczynia, dotlenia i wpływa na dobre ukrwienie mięśnia sercowego i obniżenie podwyższonego ciśnienia krwi. Każdą z powyższych przypraw ziołowych należy używać dodając do wszelkich potraw w ilości od 1 do 3 szczypt, by towarzyszyły one człowiekowi i zapobiegały chorobom. Nalewki na winie Środki lecznicze w postaci nalewek na winie wypływają z pięknego stwierdzenia św. Hildegardy, że wino jest specjalnym sokiem i wzmacnia człowieka, dlatego stosowane z umiarem staje się lekarstwem. Wśród podstawowych receptur wyróżniamy: nalewkę pietruszkową, piołunową, z języcznika oraz rzęsy wodnej. NALEWKA PIETRUSZKOWA – meluvin Zwana „winem nasercowym”, pomaga w kłuciach i bólach serca. Wskazana do zaaplikowania w przypadku, kiedy pojawiają się objawy ze strony klatki piersiowej, świetna jako profilaktyka chorób serca i zastoju krwi. Można ją przygotować samemu i długo przechowywać. Przepis: 10 gałązek świeżej pietruszki z listkami, 2 łyżki octu winnego, ok. 80 g miodu, 1 l dobrego czerwonego wina. Sposób przygotowania: Pietruszkę i wino gotować przez 5 minut, następnie dodać miód i ocet winny. Gotować dalej przez 5 minut. Trzeba doprowadzić do wrzenia, gdyż tylko w takiej temperaturze z pietruszki i miodu powstaje skuteczne połączenia glikozydów nasercowych. W przypadku diabetyków dodaje się tylko 80 g miodu na litr, można użyć też nieco więcej miodu. Z wina na serce należy zdjąć szumowiny, przecedzić je, a następnie przelać do sterylnych butelek. Pić 3 razy dziennie po 1 kieliszku likierowym po jedzeniu. NALEWKA PIOŁUNOWA – maitrunk Św. Hildegarda nazwała piołun: „mistrzem przeciw wszelkim stanom wyczerpania”. W skład tej receptury wchodzi dobry wermut – wino czerwone lub białe, miód pszczeli oraz, co ważne – świeżo wyciskany sok z liści bylicy piołun (Artemisia absinthii), zebranej w maju. HzB: „Piołun jest mistrzem na wszystkie stany wyczerpania. Pij nalewkę z piołunu od maja do października co drugi (trzeci) dzień na czczo, a ona przepędzi twoje osłabienie nerek i czarną żółć, przeczyści oczy, wzmocni serce i nie pozwoli, żeby zachorowały płuca. Ogrzeje żołądek, oczyści trzewia i poprawi trawienie”. Zastosowanie jej wywołuje silne oddziaływanie na wątrobę i nerki, dlatego rekomendowane jest do wspierania leczenia chorób nerek, dróg moczowych, niewydolno... Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników. Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się. Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych. Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Św. Hildegarda z Bingen. Post zdrowotny 1 2 3 4 5 Ocena: (Brak ocen) Ilość stron: 208 Oprawa: broszurowa Dostępność: P R O D U K T N I E D O S T Ę P N Y Opis książki Św. Hildegarda z Bingen. Post zdrowotny Nasza cena: zł Taniej o: zł ( 18 % ) Darmowa Dostawa od 199,00 zł Koszty dostawy od 8,99 zł (punkty odbioru) Odbiór osobisty za 0 zł: Warszawa, Wrocław, Białystok, Poznań, Częstochowa, Łódź, Lublin, Szczecin, Piotrków Trybunalski, Zamość, Suwałki, Ełk, Grajewo, Chojnice, Świdnica,Ciechanów, Zielonka, Łomża. Jak zaszkodziłoby żołądkowi, gdyby wciąż był pełny, tak i dusza poniosłaby szkodę, gdyby ciało nieustannie żyło w rozkoszy. Hildegarda z Bingen Narzekasz na złe samopoczucie, często powracające infekcje, bezsenność? Chcesz odzyskać zdrowie, osiągnąć pokój duszy i pozbyć się różnych dolegliwości? Spróbuj sprawdzonego przez wieki sposobu odbudowy sił ciała i ducha postu św. Hildegardy z Bingen! Średniowieczna mniszka odkrywa przed nami, jakie korzyści można osiągnąć dzięki przeprowadzeniu dobrze zaplanowanego postu. Udowadnia, że odmawianie sobie spożywania niektórych potraw jest podwójnie ważne wzmacnia duchowość i zdrowie fizyczne. W książce znajdziesz porady, jak przygotować się do postu, listę produktów niezbędnych w czasie poszczenia, propozycje lekkich dań, praktyczną pomoc w czasie wychodzenia z postnych kryzysów oraz wiele innych zaleceń i sekretów zdrowotnych. Jolanta Zajdel rozmawia z Anną Kobylińską, magistrem farmacji, a tematem ich rozmowy jest oczyszczanie organizmu. Św. Hildegarda patrzy na przyczynę chorób i przychodzi z pomocą poprzez zioła, diety i zmianę stylu życia. Jolanta Zajdel jest Prezesem Polskiego Towarzystwa Przyjaciół św. Hildegardy i od wielu lat zajmuje się promowaniem przesłania tej niezwykłej mniszki. Początkiem jest detoks Anna Kobylińska zauważa, że zawsze zaczyna oczyszczanie organizmu od detoksu. Podkreśla, że jest to mocne słowo i chciałaby, żeby była to modna czynność, bo jest nam bardzo potrzebna. Opowiada o swoim doświadczeniu. Ma 50 lat, z czego 30 lat pracy zawodowej i to na wysokich obrotach, a mimo to nigdy nie wzięła żadnej tabletki chemicznej. I mimo tego, że pochodzi z rodziny lekarzy i farmaceutów. Zaznacza jednak, że nie chodzi o odrzucanie leków, zwłaszcza przepisanych przez lekarzy. Są sytuacje, kiedy trzeba je brać, ale zdrowy styl życia może sprawić, że nie będą z czasem potrzebne. Detoks polega na oczyszczeniu organizmu z pozostałości różnych leków, substancji trujących itd. Oczyszczenie poprzedza leczenie O tym nauczała już św. Hildegarda, zakonnica średniowieczna, która mawiała: „Kto nie oczyszcza, ten nie leczy”. Detoks pozwala na pozbycie się pasożytów, których bardzo trudno się pozbyć. Wspierają w tym preparaty oczyszczające, które rekomendowała już św. Hildegarda. Anna Kobylińska, która jest zielarzem, zaleca galgas, roślinę przypominającą korzeń imbiru, która działa przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo, a także oczyszcza naczynia krwionośne. Cukrzyca – dawniej choroba starszych ludzi Niegdyś mówiło się o starczej cukrzycy, a teraz zapada na tę chorobę coraz więcej młodych ludzi. Powszechna jest też dziś insulinoodporność, a insulina jest jednym z najważniejszych hormonów, który nie dociera tam, gdzie powinien. Komórka często odrzuca insulinę, nie odczytując jej działania. Św. Hildegarda o czystości żołądka i jelit Czystość żołądka i jelit to harmonia naszego zdrowia. W żołądku musi być środowisko kwaśne, bardzo kwaśne, aby żołądek poradził sobie z trawieniem i był w stanie zabijać patogeny – wirusy, grzyby, bakterie, pasożyty. Zaburzenia ilości kwasu solnego już więc powodują problem z pasożytami, bo pierwsza bariera nie działa. Często szukamy łatwych rozwiązań, cedujemy naszą odpowiedzialność na lekarza, szukamy złotej tabletki, a tymczasem medykament na zgagę uniemożliwia właściwe trawienie. Objaw znika, ale problem się pogłębia, co jest bardzo niebezpieczne. Zwracajmy uwagę na to, co jemy Jolanta Zajdel przytacza słowa: „Droga na cmentarz prowadzi przez usta”. Nie można jeść wszystkiego bezrefleksyjnie i wkładać wszystkiego do ust. W ten sposób obciążamy żołądek i jelita, przy okazji wątrobę, trzustkę i śledzionę. Żeby dać możliwość regeneracji naszym jelitom, musimy wspierać naszą florę bakteryjną, indywidualną, a nie liczyć na sztuczną implementację. Korzeń z wszewłogi górskiej, który potrzebuje aż sześciu lat kontaktu z ziemią, jest podstawą mieszanki, którą zaleca w tym wypadku św. Hildegarda. Św. Hildegarda mówiła, że ma „niedźwiedzią siłę”. Ciało jest mądre Nasz organizm próbuje walczyć z toksynami i gdzieś je „umknąć”. Dna moczanowa, którą leczymy na chwilę lekami, jest ważnym sygnałem, że coś złego dzieje się w naszym organizmie. Bertram jest fantastycznym lekarstwem naturalnym, który czyści jelita i umożliwia bezresztkowe trawienie. Musi mu jednak towarzyszyć refleksja nad tym, czy jemy zdrowo. Pomagajmy naszemu organizmowi, odrobaczając go. Tak jak odrobaczamy zwierzęta, powinniśmy odrobaczać i nasz organizm. Dawniej lekarze to zalecali. Św. Hildegarda o zanieczyszczeniu organizmu Św. Hildegarda już w średniowieczu przewidywała, że będziemy mieli zatrutą ziemię, środowisko, organizmy. Zalecała różne sposoby na oczyszczanie, aby uniknąć raka, rozwijających się cyst i guzów. Więcej o św. Hildegardzie: Zobacz więcej:

oczyszczanie organizmu św hildegarda